กลยุทธ์ในการเข้าสู่ธุรกิจระหว่างประเทศ ในปัจจุบัน

ในปัจจุบันนี้ประเทศไทยมีธุรกิจจากนานาประเทศเข้ามาลงทุน ทั้งโดยการชักชวนจากรัฐบาลและโดยการที่กิจการเหล่านั้นเห็นโอกาสที่จะพึงขยายธุรกิจของตนในรูปแบบต่างๆในต่างประเทศ ในขณะที่มีธุรกิจไทยจำนวนไม่มากที่มีโอกาสไปดำเนินงานในต่างประเทศและประสบความสำเร็จมีผลประกอบการที่ดี สิ่งเหล่านี้แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างธุรกิจของประเทศต่างๆและเป็นที่น่าสนใจว่าเหตุใดบางประเทศจึงประสบความสำเร็จในการดำเนินธุรกิจระหว่างประเทศ และบางประเทศจึงไม่ประสบความสำเร็จ นอกจากนี้แล้วถ้าพิจารณาให้ดีถึงในระดับมหภาคก็จะพบว่าแม้นักการเมืองหรือนักวิชาการจำนวนมากก็ยังสับสนกับการดำเนินงานของธุรกิจระหว่างประเทศที่มาจากต่างประเทศ กล่าวคือการที่ประเทศไทยเป็นประเทศเปิดมาอย่างต่อเนื่องยาวนาน ทำให้ประเทศมีลักษณะเสรีและเป็นประเทศทุนนิยม มีการลงทุนของธุรกิจจากต่างประเทศจำนวนมากซึ่งก่อให้เกิดผลดีต่อเศรษฐกิจของประเทศ

การดำรงชีวิตของประชาชนในประเทศที่มิได้อิงกับการเกษตรและผลผลิตในครัวเรือนดังเช่นแต่ก่อน แต่ต้องไปอิงกับการทำงานในภาคธุรกิจอุตสาหกรรมและบริการเพิ่มมากขึ้น และเนื่องจากธุรกิจไทยเองไม่ประสบความสำเร็จในด้านการลงทุนขนาดใหญ่มากพอที่จะรองรับแรงงานทั้งในส่วนที่มีการศึกษาสูงและการศึกษาระดับพื้นฐาน ทำให้รัฐบาลต้องชักชวนธุรกิจจากประเทศอื่นให้เข้ามาลงทุนในประเทศ เพื่อก่อให้เกิดการไหลเข้าของเงินทุน การจ้างงานและผลผลิตออกสู่ตลาดโลก แต่ก็มีคนจำนวนมากที่กลัวธุรกิจจากต่างชาติเหล่านั้นและต่อต้าน ซึ่งเป็นความสับสนและขัดกันเป็นอย่างยิ่ง กล่าวคือผลจากการพัฒนาการศึกษาของประชาชนและพัฒนาการทางด้านมาตรฐานการยังชีพทำให้ประชาชนต้องเข้ามาสู่ภาคธุรกิจอุตสาหกรรมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และภาคธุรกิจอุตสาหกรรมนั้นต้องพึ่งพาการลงทุนจากต่างชาติทั้งด้านเงินทุน การบริหารจัดการและเทคโนโลยี แต่กลับมีผู้พยายามต่อต้านและสร้างกระแสชาตินิยมขึ้นทำให้ขัดกับโลกของความเป็นจริงที่ประเทศกำลังเผชิญอยู่เป็นอย่างมาก เมื่อเทียบกับพม่าซึ่งปิดประเทศมาอย่างต่อเนื่องยาวนาน ประชาชนยังผูกพันกับเศรษฐกิจและการยังชีพแบบดั้งเดิม ทำให้ประชาชนยังไม่ต้องพึ่งพิงการลงทุนจากกต่างชาติมากนักซึ่งต่างจากสถานะของประเทศไทยในปัจจุบันมาก สิ่งหนึ่งซึ่งควรจะสร้างให้เกิดขึ้นในประเทศไทยได้แก่ทำอย่างไรธุรกิจของไทยจึงจะสามารถออกไปแข่งขันในต่างประเทศได้ รวมทั้งแข่งขันหรือร่วมมือกับธุรกิจจากต่างชาติที่เข้ามาลงทุนในประเทศด้วยวิธีบริหารจัดการที่ทันสมัยได้ มิใช่การสะกัดกั้นหรือต่อต้านธุรกิจจากต่างชาติเพราะกลัวสู้ไม่ได้โดยอาศัยกระแสชาตินิยม ซึ่งจะเป็นผลเสียหายต่อประเทศมากเมื่อมองในภาพรวมในระยะยาวแล้ว

ปัจจัยที่สำคัญที่สุดในการที่ธุรกิจจะสามารถออกไปดำเนินงานในต่างประเทศได้แก่การที่ผู้บริหารมีความต้องการที่จะนำธุรกิจของตนเข้าสู่ธุรกิจระหว่างประเทศ เพราะถ้าผู้บริหารมิได้มีความต้องการที่จะออกไปดำเนินงานในต่างประเทศแล้ว ธุรกิจระหว่างประเทศย่อมไม่เกิดขึ้นและจะส่งผลไปยังความเสียเปรียบในลักษณะของต้นทุนต่อหน่วย ทำให้ในที่สุดก็จะต้องถูกธุรกิจจากต่างประเทศซึ่งมีความได้เปรียบในเรื่องต่างๆเข้ามาแข่งขันและไม่สามารถสู้ได้ในที่สุดก็จะต้องล้มเลิกไป และเมื่อจะออกสู่ตลาดโลกทั้งการค้าและการลงทุนนั้นธุรกิจจำนวนมากจะต้องให้ความสนใจกับระดับและระยะเวลาในการที่จะก่อให้เกิดความสำเร็จในการลงทุนด้วย เช่นการที่ธุรกิจจากประเทศเยอรมันคิดจะขยายการดำเนินงานใน ออสเตรีย สวิสเซอร์แลนด์อาจต้องใช้เวลานานกว่าธุรกิจเยอรมันที่ขยายการดำเนินงานเข้าไปในเกาหลี สหรัฐอเมริกาหรือประเทศไทย หรือพิจารณาง่ายๆก็คือในระยะเวลาที่เท่ากันการเข้าไปดำเนินงานในประเทศหนึ่งจะมีผลต่อระดับการขยายตัวสูงกว่าอีกประเทศหนึ่ง ธุรกิจจำนวนมากที่เล็งเห็นว่าการที่จะอยู่รอดได้ในสภาวการแข่งขันในปัจจุบัน